Nkhata Bay

Eindelijk weer eens tijd voor een nieuwe blog. Het leven hier vraagt veel energie door de warmte, de drukte, alle indrukken en alle emoties die dit met zich meebrengt. Daarnaast zijn we het grootste deel van de dag druk bezig met leuke dingen, het hebben van gesprekken, dingen regelen. 

Na onze nacht in Monkey Bay zijn we naar Nkhota Kota gereden. Hier hebben we in een pottery lodge geslapen. Degene die hier de leiding over heeft is een Duitse man van volgens mij een jaar of 80. Hij was erg spraakzaam en heeft heel veel plannen en ideeën. We hebben een poos met de man gesproken over toerisme en Malawi. Daar hebben we best wat tips uit kunnen halen voor onze safari business. Ook hebben we gezien hoe ze pottenbakken, leuk om te zien. 

Na Nkhota Kota zijn we naar Chintenche gereden. We hebben het kantoor van de business bekeken. Dit ziet er echt ontzettend mooi uit. Alick heeft veel werk gehad om alles op te knappen, te schilderen, foto's af te drukken op canvas. Na hier gekeken te hebben zijn we doorgereden naar Nkhata Bay, daar hebben we een huis gehuurd voor de rest van ons verblijf hier. Dit huis ligt bovenop een berg. Het is een hele klim om er te komen, vooral omdat er geen pad ligt. Je loopt door het afval, langs geiten en kippen, over stenen en rotsen de berg op om bij het huis te komen. Het huis zelf ziet er voor hier heel goed uit. Er is een keuken met een electrische kookplaat, een hele grote koelkast met vriezer, een magnetron, een bad en zelfs een vaatwasser. Maar die gebruiken we niet, want afwassen met de hand werkt net zo goed en we weten niet of de vaatwasser is aangesloten. Voor hier is het echt heel luxe, Alick heeft de meeste apparaten tot nu toe nog nooit gebruikt. Hoewel het luxe is, merken we heel goed dat we in Malawi zijn. Er zijn vaak problemen met het water of met de geiser. Een warme douche (of een douche überhaupt) is dus zeker geen garantie. Ook in de dingen die we doen, merk ik hoe totaal verschillend onze werelden zijn. Ik heb afgelopen week uitgesproken dat ik eigenlijk geen overeenkomsten zie tussen het leven in Malawi en in Nederland. Zo hebben we afgelopen week meerdere keren urenlang in de rij gestaan voor het kopen van benzine. De meeste pompstations zijn leeg, zodra er een truck met benzine aankomt gaan mensen in de rij staan, zo ook wij. Maar het legen van de truck alleen al kost zo'n 2 uur. Daarna kan pas begonnen worden met het verkopen van de benzine. Alle auto's en motorbikes (die hebben ze hier heel veel, ze worden gebruikt als taxi) krioelen door elkaar. Mensen raken gefrustreerd door het lange wachten en elkaars gedrag. Wat best te begrijpen is, want de mensen die de benzine willen kopen zijn vaak afhankelijk van hun auto om geld mee te verdienen. 

Afgelopen week kregen we het verzoek van een luxe lodge om een meisje uit Finland naar de border met Tanzania te brengen. We hebben lang getwijfeld of we dit zouden doen, want de border is 350 kilometer hier vandaan en met de problemen om benzine te kunnen kopen is dit best een risico. Uiteindelijk zijn we 's middags vertrokken naar Mzuzu om benzine te kopen. We zijn rond 5 uur 's middags vertrokken en waren rond 11 uur weer thuis, het is een uur rijden naar Mzuzu, dus we waren voor Malawiaanse begrippen snel weer terug. We hebben snel wat gegeten en gedoucht en zijn toen om 12 uur vertrokken om het meisje op te halen bij de lodge. Om 1 uur 's nachts vertrokken we op weg naar de border. We hebben aan één stuk door gereden en kwamen hier om 8 uur 's morgens aan. Als ik het zo type klinkt het als appeltje-eitje. Maar de weg was echt ontzettend slecht. De weg liep een berg op, hier lag af en toe asfalt, maar vervolgens na een paar 100 meter belanden we in een stuk zonder asfalt. Je kunt je vast voorstellen dat er diepe kuilen ontstaan voor en achter het stuk asfalt, doordat hier steeds auto's en trucks overheen rijden. Ook zitten er enorme kuilen in de weg, zowel in het asfalt als in de weg zonder asfalt. De schokbrekers van de auto worden hier ontzettend op de proef gesteld. Ik vond het een spannende onderneming om zo 's nachts zoveel kilometers te moeten rijden op zulke slechte wegen. Maar gelukkig zijn we veilig aangekomen. Het meisje was erg aardig. We raakten aan de praat en kwamen er zo achter dat we in dezelfde situatie zitten. Ze heeft een vriend in Tanzania en is verpleegkunde student. Waardevol om hierover wat ervaringen te kunnen uitwisselen. Dit was voor Alick de eerste keer dat hij iets deed voor een toerist, ook al is iemand wegbrengen natuurlijk niet helemaal het idee van het safaribedrijf. We hebben er daardoor veel van geleerd en ik ben er wel achter gekomen dat dit is waar onze kracht ligt en waar we elkaar aanvullen. Alick is een hele goede chauffeur, hij is er goed in om de dingen die nodig zijn voor elkaar te krijgen en ik vind het leuk om te zorgen dat iemand zich prettig voelt en ik help Alick om wat orde te scheppen in de dingen die hij moet doen. Ondanks dat het een ontzettend vermoeiende reis was (we zijn namelijk de volgende ochtend meteen terug gereden, om voor de elections (verkiezingen) weer terug thuis te kunnen zijn), kijken we er beiden met veel voldoening op terug. Het meisje was ontzettend tevreden, ze had een hele slechte ervaring gehad op de heenweg, waarbij ze langs de weg had gestaan midden in de nacht, vaak haar paspoort had moeten laten zien en de chauffeur veel te hard gereden had. Bij terugkomst hebben we de lodge gebeld om te laten weten dat ze veilig bij de border was aangekomen, dus ook zij waren tevreden. Heel mooi om op deze manier samen een start te kunnen maken met dat wat hopelijk onze toekomst gaat worden. 

Ik heb nog veel meer te vertellen, maar voor nu ga ik het even hierbij laten. 

Excuus voor het lange wachten op deze update. 

Liefs Eline