Mijn eerste dagen in Malawi

Aan de Whatsapp berichten die ik krijg, merk ik dat het tijd wordt om iets van me te laten horen. Ik zit op het moment echt in een bubbel en gebruik mijn telefoon vrijwel niet. Maar nu in elk geval een blog om te laten weten dat alles goed gaat hier. 
Na een pittige reis zijn we zondagmiddag aangekomen in Lilongwe. Ik was best wel wat zenuwachtig, omdat ik geen idee had hoe de ontmoeting met Alick zou gaan. Zodra we met een stempel in ons paspoort langs de immigratie waren en onze koffers van de band hadden gevist was het eindelijk tijd voor de ontmoeting. Het was behoorlijk druk in de aankomsthal, dus ik was even bang dat ik Alick niet zou herkennen. Maar dat was niet het geval, want van al die mensen, was er maar één die met enorm veel enthousiasme opsprong en naar me toe kwam. Natuurlijk was het in het begin wat ongemakkelijk, maar al snel merkte ik dat dit langzaam verdween. 
Maandagochtend zijn we vertrokken naar een autogarage. We hadden uit Nederland twee auto onderdelen meegenomen, omdat die hier niet te krijgen zijn. Een van de onderdelen was een clockspring (nooit van gehoord) en aangezien dit te maken heeft met het besturingssysteem van de auto, was het even zoeken naar een garage waar ze dit konden. Met wat hulp is dit uiteindelijk gelukt. Terwijl de auto gemaakt werd, zijn wij naar een luxe shopping mall gegaan. Hier liepen we een boek en art winkel in, waar we aan de praat raakten met de eigenaar. Hij heeft meerdere boeken geschreven, is twee keer in Nederland geweest en heeft een artikel geschreven in de Bradt reisgids van Malawi. Nadat de auto gerepareerd was, hebben we Alick die bij de auto gebleven was, naar deze man gebracht, omdat deze man misschien iets voor Alick kan betekenen, aangezien hij een bedrijfje aan het opstarten is. Wat bleek, de man uit de winkel is docent geweest op de universiteit waar Alick gestudeerd heeft. Best wel een bijzondere ontmoeting dus, wie weet waar het in de toekomst toe leidt. 
Maandagmiddag zijn we naar de markt geweest. Wat een vreselijke drukte en chaos. Mensen lopen voorbij met ontzettend grote zakken op hun hoofd/rug, waarbij je echt moet uitkijken dat je deze niet tegen je hoofd aan krijgt. Ik voelde me absoluut niet op mijn gemak op de markt. Ik merk dat ik er veel moeite mee heb dat er anders naar ons gekeken wordt en dat wij anders behandeld worden omdat we blank zijn. Mensen willen allemaal graag met je praten en willen je allemaal iets verkopen. Ik voel me soms erg out of place, alsof ik hier niet thuis hoor, als één van de weinige blanken. Hopelijk zal dit nog wat wennen. Ik merk ook dat ik na zes jaar veel dingen vergeten ben.

Dinsdag zijn we eerst de koffers van Hans en Jolande gaan wegbrengen. Deze koffers moesten naar een klein dorpje waar Jolande 6 jaar geleden verbleef. Aangezien onze auto (een Jeep Compass) te klein is voor 6 koffers, backpacks en 4 personen, besloten we de koffers op te sturen met de bus. Buiten bij een kantoortje werden alle spullen die verzonden moeten worden verzameld. Je kan het zo gek niet bedenken of het kan verzonden worden: bedden, matrassen, koffers, tassen, een pooltafel, de motor van een auto, dat laatste overigens zonder enige bescherming. Na een bedrag afgesproken te hebben en geregeld te hebben wie de koffers in Mzuzu zou ophalen en naar de volgende bus zou brengen konden we gaan. Verder zijn we de hele dag onderweg geweest naar Mulanjé. Onderweg is er zoveel te zien en te beleven. De geuren van enorme wolken van uitlaatgassen, van eten dat op straat bereidt wordt, van brandende vuurtjes. Het zien van volgepropte busjes, fietsen volgepakt met allerlei materialen, motorbikes met allerlei buizen of planken overdwars erop gebonden, afval, mensen die spullen verkopen op straat, allerlei dieren die op straat rondlopen. Je kan je hier echt niet vervelen, dan is Nederland toch maar saai vergeleken met Malawi. Eind van de middag hebben we een bezoekje gebracht aan Maggie, de zuster van de St Johns Hospital waarbij ik een aantal maanden in huis gewoond heb tijdens mijn verblijf in 2019. Zo fijn om haar weer te zien en haar jongste kindje te kunnen bewonderen. We kwamen pas 's avonds aan in Mulanjé. Rond 6 uur wordt het hier donker en de straatverlichting is hier niet zoals in Nederland. Ook lopen en fietsen er allerlei mensen langs de weg en zitten er veel gaten in het asfalt. Dit maakt dat het ontzettend intensief en onprettig is om in het donker te moeten rijden. Maar we zijn veilig aangekomen in een ontzettend mooie lodge. 

Woensdag zijn we naar Mulanjé mountain gegaan. Hier hebben we gehiked naar een plek waar we konden zwemmen. Zo mooi tussen de bergen, met een fantastisch uitzicht. Het water waarin we zwommen kwam van een waterval, dus het was ontzettend koud, maar heerlijk! Terug bij de lodge heb ik nog lekker gezwommen in het zwembad en hebben we spelletjes gedaan. Alick heeft ons de BAO game geleerd en ik heb Alick Quixx leren spelen. Het is zo mooi om te merken dat het vanaf dag één zo soepel gaat tussen ons vieren, terwijl we elkaar allemaal eigenlijk niet zo heel goed kennen. We hebben ontzettend veel plezier met elkaar, komen heel makkelijk tot een plan voor de volgende dag, maar hebben ook hele serieuze en diepgaande gesprekken met elkaar. Elke avond evalueren we de dag met elkaar en geven we iedereen de ruimte om te vertellen hoe we de dag hebben ervaren. Ik ben ontzettend dankbaar dat het zo ontspannen en goed aanvoelt en dat we zoveel met elkaar kunnen delen!

Ik ben hier natuurlijk vooral gekomen om erachter te komen hoe het voelt om bij Alick te zijn. Vanaf de eerste dag dat ik hier ben weet ik dat Alick mijn persoon is. Het voelt zo ontzettend goed! Hoe de toekomst eruit gaat zien weet ik nog niet, maar dat dit hoe dan ook samen is, daarover bestaat voor ons beiden geen twijfel (meer)! Ook nu merken we culturele verschillen en merken we dat we beiden dingen doen die de ander moeilijk of onprettig vindt. We hebben hierdoor beiden al moeilijke en emotionele momenten gehad, maar zijn in staat om dit met elkaar te delen en elkaar hierin te steunen! Wat steeds blijft terugkomen is het plezier dat we hebben, dit maakt dat we de luchtigheid er steeds weer terug in kunnen brengen. Alles wat we samen doen is leuker, dan alleen. Ik ben trots  bij deze liefdevolle, gepassioneerde, leergierige, slimme, eerlijke, vriendelijke en humoristische man te horen! Ik kan niet wachten om hem kennis te kunnen laten maken met mijn leven en de mensen om mij heen. 

Vandaag zijn we vroeg opgestaan. Nu moet ik zeggen dat ik elke dag wel vroeg wakker wordt. We gaan allemaal vroeg naar bed, omdat we echt moe zijn halverwege de avond. Daardoor wordt ik tussen 5 en 6 uur wordt ik wakker. Terwijl ik dit aan het typen ben zijn we onderweg naar Majete. We rijden over een onverharde weg, dus het typen gaat ietwat moeilijk soms. We gaan een wildlife park bezoeken, dus ik ben benieuwd wat voor dieren we allemaal gaan zien! Ik merk dat ik het schrijven erg prettig vind, dus ik zal dit blijven doen! Zolang het goed voelt, blijf ik lekker in m'n bubbel hier en zal ik weinig tot niet actief zijn op whatsapp. Ik hoop dat mijn blog door jullie met plezier gelezen wordt! 

Heel veel liefs, Eline