Nkata Bay 2

Dit keer een blog met een wat kortere tussenpoze. Afgelopen dagen brengen we onze tijd veel door in Mayoka village, een lodge vlak bij het huis waar we verblijven. Hier zitten we heerlijk aan het water, in de schaduw onder de bomen en bestellen we regelmatig wat te eten of te drinken en we gaan af en toe lekker het water in. Het water is . Zes jaar geleden hebben Jolande en ik ook in deze lodge geslapen, dus we kennen deze plek. 

Alick en ik hebben samen besloten dat ik aankomend weekend terug naar huis vlieg, zodat ik mijn ticket niet hoef om te boeken. We hebben hier goed over nagedacht en over gesproken. Om elkaar te kunnen begrijpen en samen verder te kunnen is het noodzakelijk dat we elkaars cultuur kennen. Ik denk dat ik de Malawiaanse cultuur inmiddels aardig goed ken en daardoor redelijk begrijp waardoor Alick bepaalde dingen doet of juist niet doet. We merken dat dit andersom erg moeilijk is. We willen daarom alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat Alick naar Nederland kan komen. We hebben afgelopen week de tijd genomen om goed uit te zoeken wat er nodig is voor een visumaanvraag en hoe dit in zijn werk gaat. We denken te kunnen voldoen aan de gestelde criteria, dus willen zo snel mogelijk de aanvraag doen. Inmiddels hebben we al één stap gezet, doordat Alick een paspoort heeft aangevraagd. Het is afwachten hoe lang het duurt voordat hij het paspoort ontvangt. De paspoorten worden namelijk niet meer in Malawi geprint, maar in India. Hierdoor kan er geen express paspoort meer worden aangevraagd en kunnen we alleen maar hopen dat het paspoort binnen een aantal weken in Malawi is. We merken dat het ons beiden (naast dat het heel erg fijn is) veel energie kost om hele dagen bij elkaar te zijn, onze manier van leven/in het leven staan te kunnen combineren, elkaar te begrijpen en te accepteren. Hierdoor voelt het voor ons beiden goed om het voor nu bij deze drie weken te laten en vanuit daar weer toe te werken naar de volgende stap. De kosten die een langer verblijf hier met zich meebrengt (door onder andere het wijzigen van mijn vliegticket) wegen niet op tegen wat dit op dit moment voor ons zou opleveren. Ook is het in financieel opzicht voor ons beiden handiger dat ik weer naar huis ga, zodat we ons beiden weer kunnen focussen op werk. Een weloverwogen keuze dus, die niet in negatieve zin iets zegt over relatie. We kijken beiden erg uit naar het moment dat Alick in Nederland kan zijn. 

Afgelopen tijd hebben Jolande, Hans en ik het er af en toe over gehad of er iets is dat we missen vanuit Nederland. Ik ben er inmiddels wel achter wat ik mis. Mijn wasmachine... Of in elk geval iets om makkelijker de was te kunnen doen dan met de hand. Wat is dat zwaar en kost dat veel tijd. Vooral de polsen krijgen het zwaar te verduren. Door het stof hier ziet het water binnen no-time zwart/bruin van kleur.  Afijn, ik doe de was maar met de Franse slag, omdat ik weet dat ik binnenkort weer thuis de was kan doen. 

Morgen vertrekken we naar de hoofdstad om zondag terug te vliegen naar Addis Ababa. Ik verwacht daarom dat dit mijn laatste blog zal zijn. Ik zie jullie binnenkort weer in Nederland! Bedankt voor het lezen van mijn blogs en alle lieve reacties!

Veel liefs, Eline